EXHIBITION HOMER

Pochodzenie:

Wyhodowany w Anglii około 1900 roku.

Wrażenie ogólne:

Gołąb więcej niż średniej wielkości, z płaskim czołem, bardzo wydłużoną częścią twarzową głowy i tępym dziobem.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa:

Z długą częścią twarzową, profil głowy wraz z dziobem tworzy nieprzerwaną prostą linię. Głowa widziana z góry przedstawia wydłużony klin, jest dobrze wypełniona. Tylna część głowy powinna być lekko zaokrąglona i opadać w linię szyi.

Oczy:

Koloru perłowego, głęboko osadzone.

Brwi:

Wąskie, delikatne, jasne do ciemnych – dopasowane do koloru upierzenia.

Dziób:

Długi, tępy, obie części dzioba równe. Przedłużenie linii szpary dziobowej przebiega przez oko. Kolor w zależności od koloru upierzenia od czarnego do jasnego. Tylko u jasno ubarwionych gołębi rogowy kolor dzioba jest dopuszczalny.

Szyja:

Noszona pionowo, szeroko osadzona, zwężająca się w kierunku głowy, średniej długości, z dobrze wyciętym podgardlem.

Pierś:

Szeroka, stosunkowo głęboka, lekko uniesiona.

Plecy:

Nie za długie, klinowate, opadające.

Skrzydła:

Mocne w ramionach, nie za długie, nieco krótsze od ogona, przeguby lekko wystające.

Ogon:

Silnie zwarty, opadający w jednej linii z plecami.

Nogi:

Stosunkowo krótkie, silne, lekko ugięte, skoki i palce nieopierzone. Palce dobrze rozstawione. Pazurki w kolorze dzioba.

Upierzenie:

Dobrze rozwinięte, przylegające.

Rodzaje kolorów:

Niebieski z czarnymi pasami, niebieski bez pasów, kawowy, czerwony dominant, żółty dominant, niebieskopłowy, czerwonopłowy, żółtopłowy, niebieski groch, kawowy groch, niebieskopłowy groch, czerwonopłowy groch, żółtopłowy groch.

Kolor i rysunek:

Wszystkie kolory czyste i nasycone, pasy wyraźne i nieprzerywane, grochy w możliwie równomiernym i kontrastowym rysunku.

Duże błędy:

Gruby, długi lub gąbczasty korpus. Grube wystające ponad linię głowy woskówki. Spiczasty, otwarty (ze szparą) dziób. Nietypowa linia dzioba i głowy, załamania i zapady. Zgrubiała, mięsista brew. Wąsko ustawione nogi. Występowanie lokowania piór. Inny kolor oczu niż perłowy. Krótka głowa. Niewykrojone podgardle – występująca wama.

Uwagi do oceny:

Budowa i postawa figury – podgardle - szyja – skrzydła – ogon – nogi – barwa upierzenia – rysunek – upierzenie – głowa – oczy – brwi – dziób jego budowa i ustawienie – woskówki - kondycja – opieka hodowli.

Grupa I Uformowane

Obrączka numer 10

Wydanie 2006

Głowa:	Z długą częścią twarzową, profil głowy wraz z dziobem tworzy nieprzerwaną prostą linię. Głowa widziana z góry przedstawia wydłużony klin, jest dobrze wypełniona. Tylna część głowy powinna być lekko zaokrąglona i opadać w linię szyi.
Oczy:	Koloru perłowego, głęboko osadzone.
Brwi:	Wąskie, delikatne, jasne do ciemnych – dopasowane do koloru upierzenia.
Dziób:	Długi, tępy, obie części dzioba równe. Przedłużenie linii szpary dziobowej przebiega przez oko. Kolor w zależności od koloru upierzenia od czarnego do jasnego. Tylko u jasno ubarwionych gołębi rogowy kolor dzioba jest dopuszczalny.
Szyja:	Noszona pionowo, szeroko osadzona, zwężająca się w kierunku głowy, średniej długości, z dobrze wyciętym podgardlem.
Pierś:	Szeroka, stosunkowo głęboka, lekko uniesiona.
Plecy:	Nie za długie, klinowate, opadające.
Skrzydła:	Mocne w ramionach, nie za długie, nieco krótsze od ogona, przeguby lekko wystające.
Ogon:	Silnie zwarty, opadający w jednej linii z plecami.
Nogi:	Stosunkowo krótkie, silne, lekko ugięte, skoki i palce nieopierzone. Palce dobrze rozstawione. Pazurki w kolorze dzioba.
Upierzenie:	Dobrze rozwinięte, przylegające.