RYŚ POLSKI

Pochodzenie:

Z podań wynika, że znane były już w XVIII wieku, jednak szczególny rozkwit rasy nastąpił w początkach XIX wieku, dzięki hodowcom z Krakowa, okolicznych miejscowości oraz całego Podkarpacia. W obecnym kształcie rasa ta hodowana jest przez miłośników gołębi w całym kraju i poza nim.

Wrażenie ogólne:

Gołąb o masywnej i zwartej budowie, robi wrażenie okazałego, dumnego i pięknie umaszczonego gołębia typu użytkowego. Jest pełen temperamentu i zawadiackiego usposobienia. Osiąga wagę 800g i więcej.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa:	Dość duża, wydłużona, gładka, z szerokim i wysokim czołem.
Oczy:	Nie za duże, gałka oczna nie wystająca, barwy czerwono-pomarańczowej lub pomarańczowej – w zależności od barwy upierzenia.
Brew:	Wąska, pojedyncza, mało widoczna, szaro - niebieskawa, a u czerwonych i żółtych jasna.
Dziób:	Średniej długości i grubości, ciemny lub jasny w zależności od barwy upierzenia. Woskówki stosunkowo drobne, delikatne i dobrze przylegające.
Szyja:	Krótka, pełna, szeroka u podstawy, podgardle dobrze zaokrąglone, lekkie nadęcie szyi powietrzem.
Pierś:	Szeroka, pełna, doskonale umięśniona, brzuch pełny.
Plecy:	Krótkie, zaokrąglone, szerokie, w krzyżu węższe, ukośnie opadające.
Skrzydła:	Krótkie, szerokie, mocno przylegające, dobrze przykrywające plecy. Lotki mocne, zwarte, spoczywające na ogonie.
Ogon:	Krótki, zwarty, prawie poziomo noszony.
Nogi:	Krótkie, mocne, dość szeroko rozstawione, uda schowane w piórach podbrzusza, skoki i palce nieopierzone.
Upierzenie:	Dobrze rozwinięte i dobrze przylegające.

Rodzaje kolorów:

Niebieski, czarny, czerwony, żółty – jednobarwny lub łuskowany.

Kolor i rysunek:

Występują w kolorach: niebieskim, czarnym, czerwonym i żółtym – jednobarwne lub łuskowane – cętkowany rysunek na pokrywach skrzydeł, białolote i ciemnolote, u wszystkich obowiązkowo dwa białe pasy na skrzydłach. U niebieskich możliwie jasny, czysty i jednolity odcień. Szyja i częściowo pierś są ciemniejsze o zielonkawo-metalicznym blasku. Na końcu ogona ciemna wstęga. W poprzek skrzydła przechodzą dwa białe pasy, z delikatnym ciemnym obrzeżem. U białolotych 7 – 8 lotek I rzędu jest białych. Łuskowany rysunek u tarczowych powinien mieć czyste tło i być równomiernie rozmieszczony na całej pokrywie skrzydła. Przy prawidłowym rysunku każde piórko pokrywy skrzydła musi być nacechowane barwnym wzorkiem. Odmiany barwne: niebieska, czarna, czerwona i żółta powinny mieć zdecydowaną barwę o jednolitym odcieniu. U czarnych obowiązuje intensywna czerń z mieniącymi się zielonkawym blaskiem piórami na szyi.

Duże błędy:

Mała głowa, niskie i wąskie czoło, cienka szyja, płaska i wąska pierś, słaba budowa figury, obwisłe skrzydła, niepełny zamazany rysunek i nieczysty kolor, długi ogon, białe „portki”, opierzone skoki, długa figura, ciemny dziób przy czerwonych i żółtych, mniej niż 7 białych lotek w skrzydle u białolotych, lustrzane pióra w ogonie, rdzawy nalot przy białych pasach i łuskowanym rysunku, niedokładne pasy na skrzydłach i ich zanik, białe pióra wokół odbytu.

Uwagi do oceny:

Głowa – oko, dziób i ich kolor – kształt figury – kolor upierzenia – łuski na skrzydłach i pasy – ogólny wygląd.

Grupa I Uformowane

Obrączka numer 9

Wydanie 2001