GARŁACZ
ANGIELSKI
DUŻY
Pochodzenie:
Anglia. W połowie XIX wieku sprowadzony do Niemiec.
Wrażenie ogólne:
Największy z Garłaczy, którego oceniać należy z
punktu widzenia całkowitej harmonii wszystkich części figury. Postawa tak
wyprostowana, że od oka do czubka środkowego palca można przeciągnąć pionową
linię. Bardzo ruchliwy.
Wzorzec: cechy rasowości.
|
Głowa: |
W porównaniu do wielkości gołębia mała, gładka,
wysklepione czoło w miarę wysokie. |
|
Oczy: |
Koloru pomarańczowego, u białych ciemne. |
|
Brew: |
Wąska, dopasowana do koloru upierzenia. |
|
Dziób: |
Długi, dość mocny, u czarnych i niebieskich,
posiadających rysunek serca, ciemny, przy innych kolorach możliwie jasny.
Woskówki małe, gładkie, |
|
Szyja: |
Tak długa jak tylko możliwe, Gardło w nadętym
stanie w górnej części kuliste, zwężające się stopniowo do piersi, ale dobrze
od piersi odstające, od potylicy (tyłu głowy) do ramion tworzy łagodny
łuk. |
|
Pierś: |
Część korpusu od wola do ud, zwana talią
(kamizelką), powinna być długa, mostek powinien lekko wystawać. Brzuch -
długi, wąski. |
|
Plecy: |
Długie, wąskie, proste, tworzące jedną linię z
ogonem, w ramionach nieco wklęsłe, opadające bardzo spadziście do tyłu. |
|
Skrzydła: |
Długie, wąskie i bardzo mocno zamknięte, końcówki
skrzydeł nie powinny się krzyżować. |
|
Ogon: |
Możliwie wąski i silnie zamknięty. Pióra mocne,
szerokie, ale niezbyt długie, koniec ogona nie powinien dotykać podłoża. |
|
Nogi: |
Proste, długie i ściśle obok siebie stojące. Pięty
powinny być skierowane tak, by przy
prawidłowej postawie wewnętrzne czubki palców się dotykały. Uda od torsu aż
do pięt lekko wygięte do przodu (mocno wygięte uda są karalne). Uda i skoki
są opierzone w małe, białe piórka. Winny one tak przylegać (być zawinięte),
aby oglądając je z przodu i z boku, nie przebijał się w żadnym miejscu
czerwony kolor skoków. Palce winny być opierzone wąskimi piórami o długości
do 5cm, tak by tworzyły one przykrycie palców. |
|
Upierzenie: |
Gładkie, mocno przylegające, podkreślające
smukłość i elegancję figury. |
Rodzaje kolorów:
Jednokolorowe białe. Z sercem: czarne, niebieskie,
czerwone, żółte, niebiesko-płowe, brązowo-płowe, czerwono-płowe i żółto-płowe.
Kolor i rysunek:
Wymagane są czyste kolory. U gołębi z rysunkiem
serca, dolne części tzw. talia, brzuch, lotki i nogi białe. W środku szyi
między oczami rozciąga się biała wstęga w formie półksiężyca, tzw. serce.
Półksiężyc nie powinien wychodzić końcami poza uszy (gdyż wtedy szkodzi to i
utrudnia hodowlę gołębi o czystym zabarwieniu tęczówki). Na skrzydłach, w
pobliżu ramion znajduje się tzw. róża, którą tworzą pojedynczo wyrastające
białe piórka – możliwie 5 – 12 (rysunek serca oraz róży rzadko bywa poprawny i przy ocenie nie
odgrywa większego znaczenia). Kolorowa pierś powinna odcinać się równo, w
możliwie prostej linii od białego brzucha. U gołębi czarnych, niebieskich i
niebiesko-płowych z sercem, ogon jest kolorowy, w pozostałych kolorach jasny
lub biały.
Duże błędy:
Niezgrabny, ociężała figura, zbyt krótka przednia
część, niskie, szerokie, zgięte, iksowate nogi, szeroka lub zbyt wąska postawa,
która wpływa na ograniczenie w poruszaniu się, zbyt mało pionowa postawa, mocna
sztywność, niewystarczające opierzenie nóg i palców, niewystarczające
ukształtowanie wola, nadmiernie nadęty brzuch, inny niż właściwy kolor ogona.
Uwagi do oceny:
Wielkość figury –
postawa figury – nadęcie – postawa i opierzenie nóg – kolor – rysunek –
kolor oczu – ogólny wygląd.
Grupa IV Dęte
Obrączka numer 10
Wydanie 2001