STAWAK POLSKI
Pochodzenie: Wyhodowany został w Polsce, w pierwszej połowie XX
wieku, głównie przez hodowców z Małopolski.
Wrażenie ogólne: Jest to gołąb o średniej wielkości, o
zgrabnej i smukłej sylwetce i małym, lecz pięknie wydętym gardle.
Wzorzec: cechy rasowości.
|
Głowa: |
Podłużnie zaokrąglona, z płaskim czołem, bez
kantów i załamań. Nie za mocna, gładka (bez struktur upierzenia). |
|
Oczy: |
Jasnoperłowe, źrenice jak najmniejsza, tęczówki
bez krwawych żyłek. |
|
Brwi: |
Wąskie, koloru jasnocielistego. |
|
Dziób: |
Średniej długości i grubości. Górna część dzioba
lekko zagięta ku dołowi. Barwy cielistej, bez żadnych nalotów i plam.
Woskówki nosowe gładkie, mało rozwinięte, delikatne i dobrze przylegające. |
|
Szyja: |
Możliwie długa, z małym odchyleniem do tyłu. Z tyłu
linia szyi łączy się łagodnym łukiem z linią pleców. Gardło wysmukłe, w
górnej partii mocno rozdęte, zważające się łagodnie ku dołowi z lekkim
wcięciem na styku z tułowiem. Przy wydęciu tworzy kształt gruszki. |
|
Pierś: |
Nie szeroka. |
|
Plecy: |
Od szyi łagodnie, ukośnie opadające ku ogonowi,
tworząc z nim jedną harmonijną linię. Długie i proporcjonalne do całej
wielkości figury gołębia. |
|
Skrzydła: |
Mocne, szerokie, dobrze przylegające do tułowia,
szczególnie w górnej partii pleców, skrzydła nie mogą odstawać ponad wcięcie
połączenia gardła z tułowiem. Spoczywające na ogonie, niekrzyżujące się z
sobą, o lotkach krótszych od ogona o około 2 cm. |
|
Ogon: |
Zwarty, długi, tworzący jedną linie z tułowiem. |
|
Nogi: |
Więcej niż średnio wysokie, wąsko ustawione
względem siebie, podudzia widoczne. Skoki i palce nieopierzone o barwie
intensywnie czerwonej, pazurki jasne. |
|
Upierzenie: |
Zwarte, dobrze przylegające. |
Rodzaje kolorów:
Biały, czarny, czerwony, żółty, niebieski.