GOŁOSZYJKA

RUMUŃSKA

Rozmiar: 33529 bajtów

 

 

 

 

Pochodzenie:

Rumunia. Z wyjątkiem łysiny w obrębie szyi zbliżony w typie i barwie do bukareszteńskiego gołębia wywrotnego Ciung.

 

Wrażenie ogólne:

Średniej wielkości, ze stosunkowo długim opierzeniem, środkowa część szyi jest bez piór.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa:

Umiarkowanie wysklepiona, nie za wąska, gładka.

Oczy:

Perłowe, czyste.

Brew:

Cienka, delikatna, barwy zależnej od koloru upierzenia, nie rzucająca się w oczy ( nie jaskrawa).

Dziób:

Średniej długości, skierowany lekko ku dołowi. Kolor rogowy do ciemnego u czerwonych, jasny do jasnorogowego u żółtych. Woskówki są małe.

Szyja:

Średniej długości , wygięta lekko do tyłu. Środek szyi nieopierzony. Jeśli występuje krótka „szczecina” - ( zawiązki piór ), która rośnie okresowo, wysycha i ponownie wypada - nie powinno to być karane. Skóra szyi ze zmarszczkami, koloru cielistego do brązowego.

Pierś:

Średniej szerokości, trochę wystawiona do przodu.

Plecy:

Średniej długości, lekko opadające.

Skrzydła:

Stosunkowo długie, lotki noszone luźno pod lub przy ogonie.

Ogon:

Długi, szeroki, płaski, 14 –16 piór, noszony możliwie poziomo.

Nogi:

Mniej niż średniej długości, raczej krótkie, nieopierzone.

Upierzenie:

Z wyjątkiem środka szyi normalnie opierzony. Pióra stosunkowo długie.

 

Rodzaje kolorów:

Czerwony, żółty.

Kolor i rysunek:

Możliwie nasycony brązowo- czerwony lub nasycony żółty, brzuch przebarwiony,

grzbiet, lotki i ogon jasne ( nie niebieskoszare ). Czerwony, względnie żółty lustrowany rysunek na lotkach pierwszego rzędu jest pożądany.


Duże błędy:

Bardzo gruba i nieproporcjonalna budowa ciało, wysoka postawa, za długi dziób, wykształcona pióra w łysej części szyi, lotki dotykające podłoża, ponad poziom uniesiony ogon, mniej niż 14 piór w ogonie, bardzo matowa barwa, lotki i ogon szaroniebieskie

Uwagi do oceny:

Ogólne wrażenie – kształt ciała –  szyja – ułożenie skrzydeł i ogona – postawa – barwa

 

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 7

Wydanie 2001