KORONIARZ

SERCATY

Rozmiar: 23852 bajtów

 

 

 

 

 

Pochodzenie:

Polska - odmiana tych gołębi wyraźnie została wyodrębniona na początku XIX wieku na terenach Galicji i Małopolski. W miarę upływu lat najwięcej pracy hodowlanej w ustabilizowaniu i w jej uszlachetnianiu wnieśli swój wkład hodowcy Krakowscy oraz nadali tej rasie właściwą nazwę Koroniarz Sercaty. Obecnie rasę tę hoduje się również i w pozostałych regionach Polski.

Wrażenie ogólne:

Gołąb mały, tułów krótki, zwarty, pierś dość szeroka, uniesiona do góry, postawa pełna wdzięku, stąpa na koniuszkach palców, o pięknym rysunku umaszczenia, występuje w kilku kolorach, upierzenie obfite, zwarte i dobrze przylegające do tułowia.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa:

W kształcie orzecha laskowego, czoło szerokie, umiarkowanie wysokie, dość stromo opadające. Część czołowa, potyliczna i boki głowy zaokrąglone. W partii czołowej nieco szersza, z profilu nie wykazuje jednak tzw. wybicia czoła, partia szczytowa nie może być jednak spłaszczona. Głowa powinna być ozdobiona obfitą koroną od ucha do ucha, zakończona rozetami.

Oczy:

Gałki oczne duże, wyraźnie na zewnątrz głowy wystające, błyszczące, żywe spojrzenie, tęczówka koloru brunatnego.

Brew:

Podwójna, drobno ziarnista i gładka, koloru matowo-czerwonego.

Dziób:

Mniej niż średniej długości, dość gruby, tępo zakończony, szeroki u swej podstawy, dobrze zwarty, ustawiony pod odpowiednim kątem, tak aby nie wypaczał linii profilu czoła, kolor cielisty, woskówki drobne, dobrze przylegające, biało "przypudrowane".

Szyja:

Krótka, pełna, łączy się z piersią i barkami bez widocznej granicy, kark krótki, szeroki, zaokrąglony. Podgardle wycięte i zaokrąglone.

Pierś:

Pełna, dobrze rozwinięta, umiarkowanie szeroka, wysunięta nieco do przodu, lekko uniesiona do góry.

Plecy:

Krótkie, umiarkowanie szerokie, opadające ukośnie w dół ku ogonowi.

Skrzydła:

Krótkie, dobrze przylegające do tułowia, swobodnie spoczywające lotkami na ogonie, końce skrzydeł nie sięgają końca ogona.

Ogon:

Krótki, dobrze zwarty, utrzymany w jednej linii z linią grzbietową.


Nogi:

Średnio niskie, drobnej budowy, skoki nieopierzone, czerwonej barwy, pazurki jasne, uda schowane w piórkach podbrzusza, słabo widoczne.

Upierzenie:

Przylegające, obfite.

 

Rodzaje kolorów:

Biało - czarny, czerwony, brunatny, żółty i niebieski.

 

Kolor i rysunek:

Kolor biały występuje na głowie, skrzydłach, podbrzuszu i udach. Szyja, pierś, brzuch, plecy, grzbiet i ogon jest barwny w czarnej, czerwonej, brunatnej, żółtej i niebieskiej. Linia rozgraniczająca kolor biały i barwny powinna być wyraźnie zaznaczona. Biały kolor na głowie sięga do wewnętrznej podstawy koronki, zachodzi około 5 mm poniżej oka i dzioba. Kolor barwny na piersiach, brzuchu sięga niemal do ud. Kolorowe serce na plecach jak najmniejsze, nie może zachodzić na pokrywy skrzydeł. Wszystkie kolory powinny być intensywne, jednolite z połyskiem.

 

Duże błędy:

Wąskie czoło, długa głowa. Brak koronki lub za nisko usytuowana. Za długi, cienki, źle osadzony dziób. Tęczówka koloru perłowego, oko cięte, pojedyncza - cielista lub szara brew. Cienka i długa szyja. Wąska i schowana w skrzydłach pierś. Wąski, wydłużony grzbiet. Długie, wąskie skrzydła, długi ogon, wysokie nogi, opierzony skok i palce. Zbyt duży biały rysunek pod dziobem, silne zaciągi koloru na skrzydłach, oraz duże zniekształcenia w liniach rozgraniczających kolor biały od barwy. Zbyt masywna budowa, wąska i wydłużona budowa ciała, zbyt wysokie nogi.

 

Uwagi do oceny:

Głowa – oko, brew i ich kolor – dziób – figura – rysunek – kolor - ogólny wygląd.

 

 

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 7

Wydanie 2001