MIKOŁAJOWSKI

/Nikołajewskij /

Rozmiar: 25756 bajtów

 

 

 

 

 

Pochodzenie:

Rasa ukraińska, której kolebką jest miasto Mikołajów (Nikołajew ) w południowej Ukrainie. Historia rasy jest nieznana, pierwsze zapiski o rasie pochodzą z 1840 roku. W Rosji i na Ukrainie znane są jako „tuczerezy” tzn. przecinające chmury. Dzisiaj istnieje wiele odmian hodowlanych, które różnią się od siebie budową, wielkością, u niektórych występują elementy struktury upierzenia ( np. koronka, łapcie ). Wielkie ośrodki hodowlane tej rasy to oprócz Mikołajowa także: Donieck, Charków, Zaporoże, Odessa, Sumy, Makiejewka, Drużkowka, Melitopol, Oczaków. Gołębie tej rasy latają na wielkiej wysokości nie wykonując kręgów. Wyróżnia się cztery zasadnicze style lotu: skowronka (krzyżowy), motylka, sztorcowy i sierpowy. Wzorzec niniejszy dotyczy klasycznej odmiany mikołajowskich, zwanej obecnie staromikołajowską.

Wrażenie ogólne:

Gołąb trochę większy niż średniej wielkości, o wydłużonym tułowiu, lekko uniesionej i dość szerokiej piersi, niskiej postawie, nieopierzonych nogach i gęstym upierzeniu ciała.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa:

Średniej wielkości, gładka, o niezbyt wysokim czole, owalnie wydłużona, bocznie spłaszczona.

Oczy:

Nieduże, u białych i tarczowych ciemne, u pozostałych odmian barwnych bursztynowe lub perłowe.

Brew:

Dość wąska, delikatna, barwy cielistej (u czarnych i niebieskich – szarej).

Dziób:

Dość długi i cienki, proporcjonalny do wielkości głowy, ostro zakończony, koloru rogowego (u czarnych i niebieskich – ciemniejszy), u gołębi tarczowych z barwnym czółkiem górna szczęka może              być ciemniejsza.  Woskówki - małe, gładkie, przylegające, biało przypudrowane.

Szyja:

Krótka, stosunkowo gruba (stożkowata).

Pierś:

Szeroka, okrągła, wypukła i lekko uniesiona (40-450).

Plecy:

Szerokie, proste, wydłużone, lekko opadające, płynnie przechodzą w ogon.

Skrzydła:

Długie, luźno przylegające do tułowia, o szerokich i sprężystych lotkach, końce skrzydeł leżą na ogonie.


Ogon:

Złożony z 12- 16 szerokich i sprężystych sterówek.

Nogi:

Krótkie, skoki nieopierzone, czerwone ( u czarnych i niebieskich mogą być ciemniejsze), pazurki w kolorze dzioba.

Upierzenie:

Obfite, gęste, miękkie, niezbyt dobrze przylegające.

 

Rodzaje kolorów:

Biały, czarny, kawowy, czerwony, żółty, płowy, niebieski, lodowy, izabelowaty.

 

Kolor i rysunek:

Możliwie nasycony, na szyi z metalicznym połyskiem. Niebieski, lodowy, izabelowaty, szymel - deresz, jasnokawowy, płowy – wszystkie z pasami na skrzydłach. Grochowe – czerwone, niebieskie, kawowe, płowe – wszystkie z pasami na skrzydłach. Tarczowe we wszystkich kolorach ( kolorowe są tarcze skrzydeł i może być kolorowe czółko, w kolorze tarcz skrzydeł). Barwne bez pasów – czarne, białe, czerwone, kawowe, żółte. Wszystkie odmiany barwne mogą mieć ogon kolorowy (jak pozostała barwa upierzenia) cały biały lub biały z kolorowymi bocznymi sterówkami ( pożądane 1:1, 2:2, 3:3 ). Odmiana „martyny” posiada barwne: skrzydła, grzbiet, ogon, brzuch i głowę; pozostałe części ciała są białe. Gołębie pstre ,,kromaki” powinny mieć kolorowe i białe plamki rozłożone równomiernie.

 

Duże błędy:

Duża i ordynarna głowa - czerwona lub różowa brew - długa i cienka szyja - wąska pierś - skrzydła noszone poniżej ogona lub krzyżujące się na nim - daszkowaty ogon -wysoka postawa - wyraźnie różowe oczy – nieprawidłowy rysunek.

 

Uwagi do oceny:

Figura - budowa głowy – oczy – brew – dziób – postawa – kolor - nogi i ogólny wygląd.

 

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 8

Wydanie 2001