ROSTOWSKI

ŁABĘDŹ

/ Rostowskij Liebied /

Rozmiar: 40243 bajtów

 

 

 

 

 

Pochodzenie:

Rasa rosyjska, wyhodowana w Rostowie  nad Donem na przełomie XIX i XX wieku. W tworzeniu rasy brały udział białe gołonogie gołębie z osady kozackiej Kiejsiug (okręg rostowski) i rostowskie jednokolorowe żółte i czerwone Należy do gołębi lotno ozdobnych w grupie postawnych pulsujących  kiwających głową i całym korpusem ( ros. kaczuny ). W Polskim nazewnictwie występował jako odmiana barwna rostowskiego  pulsującego, od którego różni się przede wszystkim charakterystycznym kolorem upierzenia.

Wrażenie ogólne:

Gołąb średniej wielkości ( im mniejszy tym lepszy ), o żywym temperamencie, skróconym tułowiu, wysoko podniesionej piersi, z nisko opuszczonymi skrzydłami, opierzonymi nogami, bardzo wysoko uniesionym i szerokim ogonem. Mocno pulsuje szyją, kiwa głową i całym korpusem.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa:

Mała, okrągła, z szerokim czołem, pożądana gładka (czasami jest koronka).

Oczy:

Jasnoperłowe, średniej wielkości, wyraziste.

Brew:

Delikatna, wąska, jasnocielista.

Dziób:

Biały, dość krótki, tępy, u nasady pogrubiony. Woskówki małe, dobrze przylegające, biało przypudrowane.

Szyja:

W ramionach szeroka, zwężająca się ku głowie, wydłużona, odchylona do tyłu z pięknym przegięciem, silnie pulsująca.

Pierś:

Szeroka, wypukła, okrągła, mocno uniesiona.

Plecy:

Szerokie w ramionach,  bardzo krótkie (im krótsze tym lepsze).

Skrzydła:

Skrócone, nisko opuszczone, ustawione prawie pionowo, dość luźno przylegające do tułowia.

Ogon:

Skrócony, 16-24 sterówki, szerszy od piersi, płaski, bardzo wysoko uniesiony ( 50-80 stopni ) czasami dotyka głowy, na końcach sterówek struktura jak u pawika angielskiego.

Nogi:

Krótkie, czerwone, opierzone ( małe łapcie 5-8 cm z sępimi piórami ); pazurki białe.

Upierzenie:

Obfite, średniej długości, miękkie i pulchne – słabo przylegające do ciała.


 

Rodzaje kolorów:

Biały (typowy dla łabędzia), srebrzysty.

 

Kolor i rysunek:

Kolor czysto biały (mleczny) - cały gołąb jest jednolicie biały z metalicznym lub jasnosrebrzystym blaskiem na szyi. Srebrzyste mają upierzenie białe, a na szyi cynkowy (srebrny) odcień, który z wiekiem zazwyczaj ciemnieje. Samice o tym kolorze mają często ciemniejsze zabarwienie piór, zwłaszcza na szyi. U srebrzystych dopuszczalny jest jasnoliliowy – błękitny odcień.

 

Duże błędy:

Wąska, długa figura; wąska lub rozdwojona pierś; ciemne oczy; rozlana źrenica; różowa brew; ciemny, cienki, długi dziób; długie plecy; nisko noszony, długi i wąski ogon; nieopierzone, wysokie nogi; brak silnego pulsowania; niewłaściwa barwa upierzenia; występowanie pojedynczych kolorowych piór na tle podstawowego upierzenia.

 

Uwagi do oceny:

Kształt figury – postawa - pulsowanie szyi – ogon - opierzenie nóg – kolor - ogólny wygląd.

Na wystawach w Polsce dopuszcza się obrączkę numer 10.

 

 

 

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 9

Wydanie 2001