SROCZKA

POLSKA

KRÓTKODZIOBA

Rozmiar: 20318 bajtów

 

 

 

 

Pochodzenie

Duży wkład w wyhodowaniu tej rasy w latach 1920-1940 włożyli hodowcy z Łodzi, Kalisza, Zduńskiej Woli i Warszawy. Po roku 1945 włączyli się hodowcy z innych rejonów kraju, jak z Gdańska, Włocławka i Płocka. Rozpoczęli krzyżować z Krymką Białostocką, Wywrotkiem Mazurskim i Królewieckim Jednokolorowym z białymi lotkami. Po włączeniu się większego grona hodowców, nastąpiła ostra weryfikacja tej rasy pod kątem zmniejszenia figury, skrócenia dzioba, oraz powiększenia łapci na nogach. Pod koniec lat 80 - tych uzyskano ładną w budowie i rysunku Krótkodziobą Sroczkę Polską, o mniej niż średniej figurze, dość wysoką na nogach i z dużymi łapciami na stopach.

Wrażenie ogólne

Sylwetka o pięknym kształcie, postawa dumna, o paradnie wypiętej, uniesionej piersi i lekko wygiętej do tyłu szyi. Jest to gołąb krótkodzioby, dwukolorowy o pięknym rysunku, średnio małej wielkości, typu lotnego, wywracający, łagodny i mało płochliwy.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa:

Mała, okrągła, czoło wysklepione, szerokie i wysokie. Występują gładkogłowe i koroniate. Koronka obfita w pióra muszlowato ukształtowana, wysoko osadzona, górna krawędź korony skierowana lekko do przodu, po obydwu bokach zakończona rozetkami.

Oczy:

Średniej wielkości, tęczówka barwy perłowej, źrenica mała.

Brew:

Dwurzędowa, ale cienka, bez żadnych zgrubień, barwy jasnocielistej.

Dziób:

Krótki, gruby, tępo zakończony, szeroki u swej podstawy, nieznacznie ukośnie wstawiony, nosówki małe, przylegające, lekko przypudrowane.

Szyja:

Średniej długości, stożkowo ukształtowana, nieznacznie wygięta do tyłu, lekko pulsująca. Podgardle ładnie wykrojone.

Pierś:

Dość szeroka, wypięta do przodu, zaokrąglona, wysoko i paradnie noszona.

Plecy:

Pełne, lekko zaokrąglone, krótkie, ukośnie opadające.

Skrzydła:

Średniej długości, zwarte, dobrze przylegające, spoczywające na ogonie, nie krzyżujące się lotkami.

Ogon:

Dobrze zwarty, średniej długości, noszony  równo z linią pleców.


Nogi:

Średnio wysokie, bogato opierzone na całej długości, przy udzie z orlimi piórami (bufy), przy stopie duże, rozłożyste i obfite w pióra łapcie.

Upierzenie:

Przylegające.

 

Rodzaje kolorów:

Biało – czarne, czerwone, żółte, niebieskie.

 

Kolor i rysunek:

Są to gołębie dwubarwne w połowie białe i w połowie kolorowe; skrzydła, brzuch, nogi i łapcie białe; kolorowe to głowa, szyja, pierś, plecy, ogon i pióra pod ogonem. Rysunek powinien być wyraźnie i równo odcięty na styku upierzenia białego z kolorem; na piersi, na plecach w kształcie serca i pod ogonem. Występują w kolorach : czarne, czerwone, żółte i niebieskie u których na końcu ogona przebiega czarny pas. Kolory powinny być intensywne i z połyskiem, jednolite bez innego zabarwienia.

 

Duże błędy:

Głowa wąska, spłaszczona, kanciasta; krzywa, wąska, poprzerywana, za nisko osadzona korona; dziób cienki, spiczasty, średniej długości, ciemny, sino-rogowy lub o odcieniu różowo-czerwonym. Oko ciemne, pomarańczowe, z krwawymi żyłkami lub rozlana źrenica. Różowa, czerwona lub gruba brew. Za krótka szyja, brak wycięcia podgardla. Luźne, obwisłe, noszone poniżej ogona skrzydła. Słabo opierzone i niskie nogi, małe łapcie. Za drobna budowa i mała wielkość gołębia (widoczny wpływ krzyżówek obcych ras). Zniekształcony albo rozlany rysunek serca na plecach, kolor przechodzi aż na skrzydła, nierówne odcięcie rysunku na piersi czy pod ogonem, rozlany kolor, aż na upierzenie nóg - tzw. "portki", białe pióra z przodu na szyi - tzw. "krawat". Barwa mało intensywna, niejednolita i z domieszką innego koloru.

 

Uwagi do oceny:

Budowa figury – postawa – głowa – korona – dziób, oczy,  brew i ich kolor -opierzenie nóg, łapcie – rysunek – kolor - ogólny wygląd.

 

 

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 9

Wydanie 2001