WYWROTEK

MAZURSKI

 

 

 

 

Pochodzenie:

Polska – główną pracę hodowlaną w uszlachetnieniu wywrotka mazurskiego należy przypisać hodowcom z rejonu Suwałk i okolicznych miejscowości, oraz rejonu Białegostoku gdzie gołębie tej rasy występowały od lat 20 - tych XX wieku. Duże zainteresowanie hodowlą i uszlachetnienie tej rasy nastąpiło od roku 1980 głównie przez hodowców z Suwałk.

 

Wrażenie ogólne:

Gołąb mały o dobrze zwartej budowie ciała, tułów krótki, mocny, od pierwszego rzutu oka o zgrabnej figurze, oczach koloru białego, krótkim dziobie i dużych łapciach na nogach. Postawa powinna być najniższa z możliwych, wtedy wywrotek mazurski wygląda jakby leżał na pięknie ukształtowanych i bogato upierzonych łapciach. Potrójna warstwa piór tworząca obfite łapcie. Bufy mocno rozbudowane, długie, zamykające się między nogami.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa:

Mała, okrągła, o dość szerokim czole z obfitą, szeroką i wysoko osadzoną koroną o muszlowatym kształcie. U szczytu korony pióra skierowane są ku przodowi i sięgają szczytu głowy. Z obu stron korona powinna być zakończona rozetami. Punktem odniesienia krągłości głowy jest linia pionowo przechodząca przez środek oka.

Oczy:

Koloru białego, średniej wielkości, o małej źrenicy.

Brwi:

Dość szerokie, lekko matowe, koloru cielistego, równomiernie okalające oczy.

Dziób:

Wstawiony w głowę lekko ukośnie, tworzący z linią czoła kąt rozwarty. Gruby, tępo zakończony, szeroki u podstawy, dobrze zwarty. Koloru jasnego u żółtych, czerwonych, kawowych i białych. U gołębi o czarnym kolorze upierzenia dziób jest koloru rogowego z dopuszczalną tzw. „muszką”. Woskówki nosowe drobne, dobrze przylegające, lekko przypudrowane.

Szyja:

Krótka, stożkowo ukształtowana, podgardle łagodnie wycięte, dobrze zaokrąglone.

Pierś:

Dość szeroka, umiarkowanie zaokrąglona.

Plecy:

Pełne, zaokrąglone, krótkie, ukośnie opadające.


Skrzydła:

Średniej długości, dobrze zwarte, przylegające do tułowia, lotki spoczywające na ogonie, niekrzyżujące się ze sobą.

Ogon:

Dobrze zwarty, średniej długości, utrzymany w jednej linii z linią pleców.

Nogi:

Mocno obrośnięte trójwarstwową pokrywą piór. Od ugięcia skoków, mocno porośnięte krótkie uda, a długie jego pióra tworzą obfite „bufy” zamykające prześwit miedzy nogami. Bufy leżące na tylnej części łapci zamykają tylną część talerza opierzonych nóg. Wrażenie jest takie, jakby gołąb posadzony był na bogato zbudowanych łapciach.

Upierzenie:

Obfite, dobrze przylegające do ciała.

 

Rodzaje kolorów:

Czarny, kawowy, czerwony, żółty, biały.

 

Kolor i rysunek:

Kolor powinien być jednolity, czysty, intensywny z połyskiem.

 

Duże błędy:

Wąska, długa, spłaszczona lub kostkowa głowa. Cienki lub długi dziób. Oko ciemne, w kolorze pomarańczowym, z dużą ilością krwawych żyłek. Czerwona, lub różowa brew. Braki w koronie lub korona za nisko osadzona. Za długa szyja, brak wycięcia podgardla, nieprzylegające lub opuszczone poniżej ogona skrzydła, długie nogi, słabe łapcie, oraz wysoka postawa.

 

Uwagi do oceny:

Postawa – figura - budowa figury – kolor upierzenia i jego nasycenie – łapcie – głowa – oczy, brwi i ich kolor – dziób i jego kolor.

 

 

 

Grupa IX Lotne

Obrączka numer 10

Wydanie 2007

 

 

Rysunek głowy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1.   Punkt najwyższego sklepienia głowy, linia pionowa ustawienia głowy

2.      Linia pozioma ustawiona pod kątem prostym do linii ustawienia głowy

3.      Linia ustawienia dzioba

4.      Nowelizację wniósł Klub Krymki Białostockiej i Wywrotka Mazurskiego, rys. głowy Tomasz Szymkiewicz - październik 2006